اگه لایق عشقت نبودم

اگه خالی شد از تو وجودم

اگه پا روی اصلم گذاشتم

ولی دوستت که داشتم....نداشتم؟

بیا از سر خط باورم کن

من عاشقو عاشقترم کن

نمیخوام قربونیه خزون شم

تو با دست خودت پرپرم کن

منو ببخش اگه کم آووردم

اگه فریب دنیا رو خوردم

منو ببخش اگه از رو غفلت دلمو به سیاهی ها سپردم

نذار بیشتر از این دلم برنجه

نجاتم بده از این شکنجه

بیا پیرهن سبزو تنم کن

توی تاریکی ها روشنم کن

این لحظه ها روحمو عذاب میده

خون این همه جوونو کی جواب میده 

پسر رفته ، نشسته مادرش به پاش سخت

مادر از زور انتظار سوی چشاش رفت

کی میتونه حقیقتو بهش بگه رو راست

پسرت اون بالا بالاها تو آسموناس 

مرض جامعه با خونریزی دوا میشه

مرد های مرده پا شید آخر نمایشه

تماشاچی نترس ... چشاتو از دم ببند

پاشو بازیگر به تماشاچی لبخند بزن

میگن انسانیتو ول کن بچسب به زندگیت

همه چی بخیر گذشت...خدا رو شکر زنده ایم 

ابر دلگیر گذشته آخرش یه روز بباره

ولی من میمونم اینجا با دلی که دیگه تنگه

میدونم هرجا که باشم آسمون همین یه رنگه

من و تو هردو درگیر یه حسّیم

همین حس عزیز با تو بودن

همین شوق تماشا کردن تو

همین دلضربه های هر شب من

تو شکل ماه میمونی و مهتاب

که مشق شب تماشای تو میشه

به من که بی هوا نزدیک میشی

هوا  شکل نفس های تو میشه

من اون گم کردتم که لحظه لحظه

تمام راه پشت ردّ پاشی

کسی از ما به هم نزدیکتر نیست

مگه میتونی از من دور باشی؟

دارم تو ایینه ها شکل تو میشم

شبیه تو که نزدیکی به دریا

تماشا کردنت دیوونگی نیست

تو رو حس میکنم هر لحظه اینجا

همین جایی که من دلشوره دارم

تو مثل حس نزدیک بهاری

تمام خونه غرق بوی عیده....بوی عطری غیر هر روز و همیشه

میون ما یه شب راهه از اینجا